هنری و فرهنگی

جزئیاتی از عزاداری با «جغجغه‌زنی» در روستای سرخ

گونی های تکه های چوب از گوشه و کنار دیوار خالی شده است. هر عزادار دو تکه کوب برمیدارد و وارد صفی شود. قدیمی های روستا دور هم جمع شده اند و شروع به خواندن کرده اند: «امشب حفار عزیزان، شب کشته شدن شاه دین.

ساعت 10 است و اهالی روستای ابیانه که بیشترشان به تهران مهاجرت کرده اند برای اجرای مراسم تاسوعا و عاشورا خود را به روستا رسانده اند. زنان، مردان و کودکان لباس های مخصوص روستایی به تن کرده و منتظر شروع مراسم هستند.

تکه های چوب را به هم می زنند، یک ضربه بالای سر و یک ضربه در زیر، و ضربه سوم دوباره بالای سر زده می شود. ریتمی که راهنما در وسط دایره نگه می دارد تا دیگران مرتکب اشتباه نشوند. گروه هواداران هر سال به نوبت میکروفون را جلوی دهان خود می گیرند و شعر را می خوانند.

پس از دقایقی که مردم روستا از شروع مراسم باخبر می شوند و خود را به جلوی مسجد «یُسمون» می آورند، گروه زائران حرکت می کنند. نسل جدید در کنار قدیمی ها قرار می گیرد و در خیابان ماشین های آجری قرمز رنگ تردد می کنند و جلوی هر خانه ای که سال گذشته عزیز خود را از دست داده است، دقایقی منتظر می مانند و پس از پذیرایی کوتاه. ، دوباره شروع به حرکت می کنند. بلندگو پشت میکروفون می گوید در دو سال گذشته ۱۲۰ نفر همشهری خود را از دست داده اند و نام تعدادی از آنها را می برد.

مردم روستا بهترین های خود را برای مهمان نوازی ارائه می دهند. از شیرکاکاو و شیرینی تا جنیرهای کے باھهیشین و شربت های کنک، لوا، خرما و … .

در روستای سرک

گروح عزاداری برای چند دقیقه جلوی هر خانه تازه افتتاح شده توقف می کند

نسل جوان به تکه های چوب نگاه می کند و خود را با آنها همسو می کند. از فولسفة ججغازنی نیمیدانا کیزی. فقط می دانند که برای امام حسین (ع) عزاداری می کنند.

ساعت 11 صبح است و گروه جیترها به وسط آن رسیده اند تا یکی از جذاب ترین و قدیمی ترین مراسم بار دیگر در روستای تاریخی ابیانه اجرا شود. در فهرست میراث ملی کشور به ثبت رسیده است. گردشگران زیادی از چند روز پیش برای تماشای این آیین به روستا رسیده اند. یک روز قبل از تاسو و عاشورا، ورود گردشگران به روستا ممنوع است و تنها افرادی که قبلا در آنجا اقامت داشته اند، فرصت حضور در این مراسم را دارند. در میان گردشگران ایرانی، گردشگران خارجی اندک هستند.

«کاساندرا» برای دومین بار به همراه همسرش که در فرانسه زندگی می کند به ایران آمده و این بار برادرش را نیز آورده است. و که کمی هم فارسی میداند به آسنا میگوید: «شنیده بودم که در ماه محرم اینجا مراسم خاصی برگزار می شود و تصمیم گرفتیم بیاییم و این مراسم را ببینیم. من چیزی نمی دانم اما نمایش برای من بسیار جالب بود. قبل از محرم هم به ایران سفر کرده بودم و مراسم تاسوعا و عاشورا را دیده بودم و از فلسفه محرم مطالبی می دانم.»

درباره پوشش مردم ابیانی هم از او می پرسم: «لباس زنانه و مردانه ابیانی بسیار جذاب است، اما مهمتر از جذابیت آن این است که نسل جدید نیز این لباس ها را می پوشد و این ریشه ها را به نسل بعد منتقل می کند».

الکساندرا در فرانسه طرفدار است و بیشتر شهرهای ایران را دیده است و حالا دو دختر دارد که نام های ایرانی را برای آنها انتخاب کرده اند.

یوسف صدیقی – همسر الکساندرا – درباره اینکه چگونه همسرش با وجود تبلیغات منفی فراوان علیه خود تصمیم به سفر به ایران گرفت، می گوید: او به عنوان یک مسلمان گردشگران خارجی زیادی را برای سفر به ایران جذب کرده و این بار برادرش را نیز متقاعد کرده است که به ایران سفر کند. سفر به ایران

«مَتیو» برادر «الکساندرا» با دکتر کوکشش به ایران سفر کرده است. همسرش به دلیل مشغله زیاد نتوانست با او همراهی کند. زمانی که تصمیم گرفت به ایران سفر کند، همکارانش او را از سفر به ایران منع کردند اما او نقشه خود را عملی کرد و اکنون تماشای این اتفاق برایش بسیار جالب است.

در روستای سرک

گروح عزاداران جغجغه‌زنی وارد امامزاده یحیی و یسا (ع) می‌شود. حلقه ای دور تانک درست می کنند و چوب های چوبی به قطر 6 سانتی متر و طول 7 سانتی متر می کوبند. در مورد فلسفه روایات مختلفی وجود دارد. برخی می گویند این آیین بازمانده روزی است که ایرانیان جسد سیاوش را از آرامگاه می آورند و عزاداران همدیگر را با سنگ و مو می زدند و سال ها در هنگام عزاداری این آیین را تکرار می کردند.

برخی دیگر می‌دانند که این مراسم با سر سنگ به افتخار امام حسین (علیه‌السلام) است و این نام را برای آن انتخاب کرده‌اند، زیرا هنگام برخورد با سنگ صدای تق تق در می‌آید. عده‌ای هم فلاسفه این را دراز و عربتی را در روز عاشورا در باپیه با شمر به کسم تاختن اسب بر پیکر امام حسین (ع) می‌دانند.

مراسم عزاداری تا ساعت 12 ظهر ادامه دارد و پس از آن نخل های تزئین شده با پارچه و زیورآلات نقره بیرون آورده می شود. شیعیان در برخی مناطق این مراسم را نمادی از سیمای امام حسین (ع) می دانند. उाई आयेन नाचल‌गादाद के है दर लग दरजिस जैम पेटेल मीली शुद स स है देखें देखें देखें देखें देखें देखें देखें देखें देखें देखें देखें देखें देखें देखें देखें देखें देखें देखें देखें عده ای بر این باورند که این آیین در دوران صفویه و در نواحی مرکزی و کویری ایران رواج یافته است و برخی دیگر نیز این آیین را سنتی قدیمی با ریشه های تاریخی شبیه به آیین عزاداری می دانند.

پس از پایان مراسم عزاداران برای صرف نهار به حسینیه می روند. الان که دما بالا می رود یک نفر توان مالی ندارد و معمولا دو یا چند نفر موسس هستند و هزینه ها را می پردازند. سازه‌های روستا که بیشتر در دوره‌های سلجوقی، صفوی و قاجار ساخته شده‌اند، ظرفیت‌های محدودی برای پذیرایی دارند، بنابراین مدیریت جمعیت توسط حسینیه و مساجد قدیمی انجام می‌شود. عصر، دوباره، عزاداران در روستای می‌کرخند و عزاداری تا عزان محبر

در روستای سرک

این مراسم در امامزاده به پایان می رسد

در روستای سرک

जगजगेहा ब्राय अजाडारान अज गोनी हाय

پایان پیام