عمومی

در روستای دوقلوها چه خبر است؟

چند سال پیش گزارشی از روستای «شهرآباد» از توابع شهرستان ابرکوه یزد منتشر شد و نام «روستای دو روستا» بر سر زبان ها افتاد. نکته اینجاست که طبق گزارش ادعا می شود در جمعیت شهرآباد دو نفر یعنی 2 نفر یعنی 2 درصد کل جمعیت روستا وجود دارد در حالی که در دنیا یک مورد تولد وجود دارد. 2 نفر یعنی حدود 2 درصد. این آمار البته مربوط به سال های اخیر است که استفاده از روش های درمانی مانند IVF در دنیا دوگانگی ایجاد کرده است.

به گزارش ماه نیوز، روزنامه «خراسان» ادامه داد: در شهرآباد چه خبر؟ دلیل درجه بالای دوگانگی چه می تواند باشد؟ آیا این روستا به دوگانگی معروف است؟ در گفت و گو با جمعیت شهری و یک متخصص ژنتیک سعی داریم به این سوالات پاسخ دهیم.

«صدیقه صادق زاده» مادر مهدیه و ابوالفضل دو ساله است. بچه ها در خانه نیستند و من نمی توانم با آنها صحبت کنم. مهدیه برای مراقبت از او به خانه مادرش می رود و ابوالفضل به قول مادرش به سمت چاه می رود. بچه های ابرکوه مانند همه روستاهای دیگر از سنین پایین کار می کنند. از خانم صادق زاده پرسیدم چه زمانی متوجه شد که تعداد مردم روستا بیش از دو ده افزایش یافته است. عده ای از تهران آمدند تحقیق کنند اما در نهایت نفهمیدند چرا دنیا را ترک می کنیم. احتمالا ارثی بالاخره مادرشوهرم برایم دو دنیا می آورد. خانم صدیق زاده ادامه داد: ابرها رفته اند [ابرکوه]، شیراز و سایر شهرها. اوایل که اعداد بیشتر بود می آمدند ببینند و عکس بگیرند. آنها حتی از بچه ها در روزنامه عکس گرفتند اما تصادفا آنها را بستند. یعنی وضعیت روستا تغییر نکرد. زندگی در جایی که چهره ها مدام تکرار می شوند، وضعیت هوا چگونه است؟ صادق زاده می گوید: برای ما عادی شده است. ما با هر دوی آنها اشتباه نمی کنیم، زیرا همدیگر را می شناسیم.”

ابوالفضل زارع، حسابدار 5 ساله، چند سالی در شیراز زندگی کرد و اکنون پنج، شش ماهه است و به روستا برگشته است. ابوالفضل که خود راضی است در روستای دوکلوزایی می گوید: سوالات و بررسی هایی انجام شد اما از آزمایشات و مطالعات پزشکی خبری جدی نبود. همین خبر حاکی از آن است که درآمد خاصی برای روستا وجود ندارد در حالی که بهانه هایی برای جذب گردشگر وجود دارد اما زیرساخت های گردشگری شهرآباد ضعیف است. همچنین به دلایل اقتصادی در مدت 5 تا 6 سال حدود 3 درصد از جمعیت روستایی که اکثراً کشاورز هستند به شهرهای بزرگ و عمدتاً شیراز مهاجرت کرده و شغل آزاد به ارمغان آوردند. من هم 5 سال در شیراز زندگی کردم. در عین حال دلیل بازگشت پدر و مادر پیر به روستا و اعتقاد به اینکه شهر آباد ظرفیت تردد دارد. بناهای تاریخی با منابع فراوانی مانند نیلوفرهای آبی، یخچال های آجری و قلعه هایی از جاذبه های گردشگری ساخته شده است، اما بودجه ای برای تعمیر این آثار صرف نشده و تبلیغاتی برای جذب گردشگر صورت نگرفته است. ما حتی در روستا محل سکونت نداریم، البته مردم علاقه مند به سرمایه گذاری در این بحث هستند، اما امکانات اولیه وجود ندارد.»

حسین زارع، 6 ساله، ساکن ابرکوه و دانشجوی ارشد دانشگاه بین المللی تهران است. حسین اگرچه در شهرآباد زندگی نمی کند، اما از سختی های زادگاهش آگاه است، همانطور که اغلب در روستا انجام می دهد. شهرآباد به دوقلوهایش معروف شد اما شهرتاش کم آبی نداشت. سطح بارندگی و پایین آمدن سطح آب زیرزمینی منجر به خشک شدن چاه های کشاورزی و در نتیجه کاهش عملکرد شده است. زیرا کشاورزی که منبع اصلی درآمد مردم است، شرایط را برای آنها دشوار کرده است و بیشتر آنها در فقر به سر می برند. حتی کسانی که توانایی مالی داشتند به شهر مهاجرت کردند. امکانات بهداشتی و آموزشی شهرآباد بسیار ضعیف است. در روستا فقط یک مدرسه ابتدایی وجود دارد و مردم مجبورند خود را برای درمان به بیمارستان ابرکوه بفرستند. به تخصص های حسین در شهر آباد هم اشاره می کنم. در شهرستان ابرکوه که جزء شهرستان های فرعی نیز محسوب می شود، این عزاداری ویژه ابعاد خاصی می بخشد. ما بزرگترین هیئت را در کشور داریم. هیئت های عزاداری دو نوع نوع اهالی که در مساجد و عبادتگاه ها عبادت می کنند و نوع رفت و آمدی که در کوچه ها و خیابان ها اختلال ایجاد می کند. این هیئت به عنوان یک حرکت ملی در شهرستان به ثبت رسیده است.

«سیدرضا موسوی» 5 ساله است، کشاورزی و کشاورزی می کند. رضا از روستای زندگی راضی است، زیرا: «اگر راه معیشت وجود داشته باشد، روستای امنیت برای زندگی است. ساکت و آرام است، ما همدیگر را می شناسیم و مردم صادق در شهرهای بزرگ کار مشابهی ندارند.» البته مشکلات اقتصادی در چند سال اخیر زندگی را برای روستاییان سخت کرده است: «از دو روستایی که در شهرستان داریم، الان احتمالاً سه نفر در روستا مانده اند. برخی از آنها روستا را ترک کردند، اما هر از چندگاهی زیربنای خانه را رها کردند، زمین را رها کردند و رفتند و تعداد مهاجران را ترک کردند. این موضوع زمان بر است که برای حفظ بافت تاریخی روستا به دنبال «راهنما» بروند. بیشتر خانه هایی که در این مسیر ساخته شده و ویران شده اند نیز ویران شده اند. آثار تاریخی ارزشمندی هم داریم که البته دور از آسیب نیستند. یکی از آنها قلعه دیگری است که بیش از دو قرن قدمت دارد. پنج سال پیش به دلیل ناپدید شدن لوله، تمام آب قلعه به مدت یک هفته از بین رفت و نیمی از آن تبدیل به گرد و غبار شد. بسته نیز به همین دلیل باران داد. مدتی بود که منتظر بازسازی قلعه بودم، اما به تنهایی نتوانستم تکیه گاه را پیدا کنم. روزی روزگاری برای جلب توجه و گردش به دنبال جشنواره دو طرفه در شهر بودم که برای آن هیچ نهادی برای کمک و حمایت حضور نداشت. جاذبه های گردشگری روستای ما کمتر نیست از باغ «آقازاده» که ملک اربابی 5 ساله است بی نظیر است. عمارت آقازاده ابرکوه – همان ساختمانی که در تصویر 2 هزار اسکاناس – شاهکار معماری با معماری دوطبقه است، حتی در استان یزد که به باغ هایش شهرت دارد. قبه الصخره و قبه الصخره از دیگر میراث هایی هستند که توجه دو طرف جمعیت را به خود جلب می کنند.

«نرگس» و «نجما زارع» بچه‌های دو ساله هم سن و سال و خیاط هنر ابرکوه هستند. نرگس درباره دوگانگی زندگی در شهر آباد توضیح می دهد: من و خواهرم این را به خوبی درک می کنیم. امتیازها مانند رویا هستند و گاهی اوقات رویاها مانند رویا هستند. حتی گاهی اوقات بد هم می کنیم. اگر صدای کسی را بشنوم و جرات جواب دادن را نداشته باشم، خواهرم را می فرستم. اشتباهی که به راحتی می تواند ادعای شما را رد کند، شکست خوردن است. نرگس می گوید: چون روستا کوچک است همه مردم با هم آشنا هستند و ما بیشتر از آن اشتباه نکرده ایم. با خودم فکر کردم مردم شهرآباد همیشه به من نگاه می کنند و می پرسند تو کی هستی؟ اما واقعاً اینطور نیست. نظر مردم روستا در مورد دوگانگی چیست؟ نرگس توضیح می دهد: «مردم اینجا آنقدر کار و سختی دارند که هیچکس فکر نمی کند ما دو پوند بیشتر داریم. برخی که از خارج از روستا می آیند دلیل ازدواج را خانواده می گویند اما در روستا هم مثل پدرم ازدواج غیر فامیلی داریم. نرگس می گوید زنان شهرآباد هیچ شغل و منبع درآمدی ندارند. او و خواهرش که با هم دوست هستند، زمانی در یک کارگاه خیاطی در روستا کار می کردند و زنان شاغل در روستا مشغول کار هستند:

مهمتر از همه، آمار دو حزبی در یک حوزه منحصر به شهرآباد نیست. نرخ زاد و ولد در روستای کودینی در هند حدود شش برابر میانگین جهانی است. بنین، کشوری در آفریقای مرکزی، دارای جمعیت 1.2 دوک در هر هزار تولد است که بالاترین جمعیت در میان فرزندان ملی مینگن است و شهر ایگبو اورای در نیجریه، پایتخت دوقولوزای، در سراسر جهان شناخته شده است. متخصص ژنتیک «بهار نجد» دلایل افزایش احتمال ابتلا به دیکلوفناک در یک منطقه را توضیح می دهد.

لطفا قبل از پرداخت به موضوع شهرآباد توضیح دهید که دوگانگی چگونه پیش می رود؟

ما می دانیم که تخمدان های زن طبق معمول هر ماه یک تخمک تولید می کنند. اگر اسپرم پس از آزاد شدن به اسپرم برسد، سنتز می شود و سلول همچنان وجود خواهد داشت. اما اگر دانه بعد از لقاح به دو قسمت تقسیم شود، دو جفت اسپرم یا به اصطلاح جوانه دانه خواهیم داشت. این وضعیت دوگانه ژنتیکی ناسالم است و از مادر به فرزند منتقل می شود. البته ممکن است پدر نیز بتواند دختر را منتقل کند، اما احتمال خودکشی برای تکرار زیاد نیست، زیرا جنسیت و لقاح تأثیر یکسانی ندارند. امکان چند ضرب هم وجود دارد اما احتمال آن بسیار کم است.

چه چیزی باعث اختلال دوقطبی می شود؟

تکراری و چند سلولی، اتفاقاً ژنتیکی. خانمی که دو همسر دارد آن را به فرزندش منتقل می کند، اما این بدان معنا نیست که برای ازدواج دو نفره فرزند باید با خانواده ازدواج کند. به هر حال ختنه دوراهی هایی دارد، اما اگر بخواهیم موضوع را دقیقتر و علمی تر بررسی کنیم، باید شجره نامه گروه مورد بحث را در نظر بگیریم، اما در مجموع ما از مادر بزرگتر، قد بلندتر و سنگین تر هستیم.

در مورد تعداد تولدها در منطقه بالاتر از دو مایلی چطور؟

موضوع تشریح می شود چون جامعه کوچکی است، اعضا خارج از آن نیستند و ازدواج در منطقه تکرار می شود.

آیا ژنتیک در اختلال دوقطبی اخیر جهانی در سال های اخیر دخیل است؟

در زندگی معاصر، عوامل محیطی از جمله تغذیه، امواج مضر، آلودگی هوا و غیره بر کیفیت تعداد اسپرم ها و میزان لقاح تاثیر می گذارد. همین امر در مورد استفاده از روش های باروری مانند IVF و IVI نیز صادق است. این رویکردها ممکن است به دلیل تأثیر تقسیم سلولی بر روی جنین باشد که ممکن است به دلیل ایجاد دو جفت هاگ باشد. با این حال، هیچ پزشک استفاده از مکمل های باروری را برای درمان افرادی که مشکل باروری ندارند توصیه نمی کند.

انتهای پیام