عمومی

روزی برای سر قبر – ماه نیوز

پنج شنبه ها آخر سال با آنها سپری می شود و قسمت دیگر سفر هفت روزه روی سنگ سردی است که طراوت می یابد.

گفتنی است در اوایل فصل بهار عده ای از بستگان عمرو خیری نیز سرشماری می شوند که این امر نیز رایج است. معمولاً در آخرین پنجشنبه سال مردم به مزار آن مرحوم می روند و چراغ های خود را بر مزار روشن می کنند. گاهی این دستور با کمک های نقدی یا غذایی به فقرا همراه است. اما گریه به قوم آریایی نمی خورد و دستمال بین زرتشتیان به دردشان نمی خورد. حتی در دوره اسلامی نیز در برخی از نقاط در روزهای خاصی از سال به دلیل اینکه این روز را «روز قبر» می‌گویند و هشت روز مانده به عید نوروز، قورها ساخته می‌شود.

باور عمومی این است که ارواح مردگان در شب های جمعه آزاد می شوند و بر پشت بام خانه هایشان پیدا می شوند، به همین دلیل نباید به آنها تهمت زد. دعاها و دعاهایشان را به یاد داشته باشند. با تهمت مرده بلافاصله وارد این جمله می شود: «غبار خبر نمی دهد».

عید فطر، اولین بهار، یک سنت بومی سنتی بود که سنت ایرانی فاروی بزرگ (فرهر) با آیینه های نوروزی غرب آسیا آمیخته و قابل اجرا بود. اعتقاد به عظمت دین مردگان در آستانه عید سعید فطر با وجود شاهان بزرگ هخامنشی سلسله هخامنشی بر تخت نشسته و نقش رستم بیشتر تایید می شود.

به گفته دکتر مهرداد بهار، محقق، باید ارتباط سنتی بین این کدوها در سرزمین پارسای اجدادی یعنی پارسا جلگه و وجود تخت جمشید که محل عید نوروز است وجود داشته باشد. این وضعیت در پارساگر که ظاهراً سرزمین اجدادی کوروش است نیز وجود دارد. وجود سرزمین مقدس نیاکان، تا خاکستر پادشاهان گذشته در سرزمین نیاکان.

در کتاب «از اسطوره تا تاریخ» نیز بهار آمده است: در ناحیه شرقی تخت جمشید، گوری سنگی را دومین یا سومین هخامنشی از اردشیر می دانند که در خارج از تاج و تخت جمشید و در جنوب است. جلو نیز ناتمام گوری سنگی اسیر شده است. کمی دورتر از تخت جمشید در همان دشت در نقش رستم تعدادی گوهر دیگر هخامنشی را می بینیم که در دل پادشاهی های هخامنشی نقش بسته است. چرا باید در این دو بیابان اردک، اردک و مرغابی وجود داشته باشد؟ چرا به این سنت گوش نمی دهیم؟ اگر در نظر بگیریم که تاج و تخت جمشید و کاخ پارسا در سرزمین اجداد ما کوروش، داریوش و فرزندان آنها قرار دارد و از این دو هدف به عنوان پایتخت یا مرکز امور سیاسی و اداری استفاده نمی کنیم. سه عامل روز سال نو می تواند باعث ایجاد رابطه ای شود که در آن رابطه داشته باشیم و به سوال فوق پاسخ دهیم. بنا به سنت سرزمین نیاکان، حتی اگر ده خانه باشد، در نظر مردم بسیار عزیز است و تا آنجا که بسیار مقدس است و کسانی که کار و زندگی خود را از دست داده اند. سرزمین خودشان، همیشه آرزوی بازگشت به آن را دارند. وطن به این می گویند. اما دفن شدن در سرزمین تازه واردان در ساحل گور ایشان چنان مکان مقدسی است که به ویژه آشریان و دیگران با تعصبات شدید هنوز از اجرای آن حمایت می کنند. این حق هر انسانی است که توسط بستگانش دفن شود تا در زندگی پس از مرگ بی خانمان و تنها نباشد. اما مهمترین وظیفه حفظ جان مردم قبل از آغاز سال جدید است. در قدیم مرده‌فروشی بودند که بسیار مورد احترام بودند و اگر قبل از عید می‌مردند، روی پشت بام خانه‌های آبا و اجدادی خود غذا می‌خوردند. در بهمن ماه گروهی از مردم به یاری عزیزان خود آمدند و در آغاز سال نو فرزندان خود را صلوات گفتند و از آنان در برابر همان سیل و دشمنان دفاع کردند.

این مراسم در آستانه عید نوروز برگزار شد. هرکسی که در عید نوروز این آداب را به جا می آورد، می داند که هر آسایش و برکتی از آسایش آنهاست. آیا در داخل و اطراف پارسا آدابی وجود دارد؟ آیا وجود قبرها و سرزمین نیاکان و رعایت عید نوروز در کاخ حدود عید نوروز در مرزهای ایران مشخص نشده است؟ مهرداد بهار به روایتی تصور می‌کند که شاه به همراه درباریان، رجال ایرانی و فرستادگان ویژه استان‌های غیرایرانی از دنیا رفته و با سرودهای خاص، آن مرحوم برای خانواده سلطنتی طلب آرامش می‌کند. چه بسا اولین کسانی بودند که می رفتند و بعد نقش دسته ها را بازی می کردند، اشک می ریختند یا اشک می ریختند، بزرگان و فرستادگانی که در حضور شاه ذکر شده بودند، مردند.

اما چرا مردگان در کوهستان به دل خود می روند؟ با اعتقاد به این که مهرداد بهار، کوه و شاه بر اساس باورهای کهن، هر دو مظهر نعمت بوده اند و شاهان با حلقه های خورشیدی، البته باید در دل کوه ها نیز غرق شوند. مصلوب که بر فراز کوه است و شاه در دلش، مصلوب رویای او تا ابد ادامه دارد. در نتیجه، پادشاهان، طبق اساطیر، از نعمت بهشت ​​برخوردار شدند و پس از سن، سعادت ابدی در زمین و سعادت در زمین نصیبشان شد. گویا پادشاهان از گرمای واقعی خورشید غافل بودند و چون به بهشت ​​افتادند مردم ساده را در آغوش گرفتند و از این گوشه آنها را از گوشه بیرون کردند و صاحبشان شدند.

انتهای پیام