عمومی

زیباترین اثر درباره حماسه کربلا

همچنین شریعتی به واست بازخوانی منتقب «شهادة» به وجدان غوفوله جمعی و دعوت عرض المزید خو كردة به اخلق و به عسلت و خودوشی به است.
در روزگار ما به تبعیت سیتره مدرنیته و تدمان متافیزیکی غرب متافیزیکی از کیتره در شراء جهان سیتره است. اما در روایات دینی و معنوی شرقی، واقعیت معنایی کاملاً متفاوت دارد و «واقعیت» و «حقیقت» و «حقیقت» یکسان مورد توجه قرار گرفته اند.

در تمام اعصار دینی، شرقی و معنوی، یکی از نشانه های اعتقاد به وجود حق و وفای به عهد و پیمان این است که در میان مؤمنی که به حق می اندیشد، آمادگی وجود مؤمن و متفکر برای مواجهه با پدیده “مرگ” آزادانه و انتخابی. در سنت تشريكي خود نيز «شهادة»، يعني مرگ در راه خدا و ايمان به خدا را در اين زمينه، يعني بر اساس درك خاص از واقعيت و وجود پيوند ابدي و ابدي ميان مؤمن و خدا بايد فهميد.
البته باید توجه داشت که «شهادت» و «آمادگی برای شهادت» از ارزش‌های بسیاری از سنت‌های دینی و معنوی از جمله اسلام و مسیحیت و حتی سنت‌های غیردینی است. حتی سقراط که یکی از بنیانگذاران سنت اسلامی یونانی است، فلسفه «مرگ» را تدریس کرد و برای رویارویی با مرگ آماده شد.

کتاب «حسین واریث آدم» یکی از زیباترین و عمیق ترین آثاری است که در تاریخ گذشته و حال به ویژه در زمینه شهادت نوشته شده است. در این جلوه، غنا و گستردگی فرهنگ و عمق معرفت و خودآگاهی شریعتی تاریخی با بهترین کیفیت خود به نمایش گذاشته می شود.
شریعتی در «حسین واریس آدم» تلاش می کند شهادت را از یک عقیده محلی، ملی و فرقه ای که فقط شیعیان آن را باور دارند به یک نگرشی واحد و برای همه آنها فلسفه تاریخ بر اساس درک هستی تبدیل کند. راهی برای نجات انسان از بردگی و بردگی.

تأثیر شریعتی رویکرد تاریخی یا کلامی به وقایع عاشورا نیست. شریعتی معتقد بود که در نگرش شیعه نوعی فلسفه تاریخ وجود دارد و این فلسفه تاریخ در «زیارت واریس» خود را نشان می دهد. شریعتی همچنین می‌خواست حماسه کربلای حسین را بر اساس نوعی فلسفه تاریخ بشر، خارج از باورهای ملی، مذهبی و مذهبی درک کند.