عمومی

سد چم‌شیر و استاندار حقوق‌نگیر!

احمدزاداد استاندار كهكيلويه و بوير احمد چند روز پيش با تكرار همين متن در چند جمله ثابت كرد كه نه تنها سد چمشير مشكلي ندارد بلكه سد صداي آب را زياد نمي كند و البته باید سد دیگری (از جمله سد ابریز در همین استان) ساخته شود و گفت: بسیاری از منتقدان سد چمشیر توانایی علمی ندارند و برخی مریض و ناتوان و حق دارند. می گویند این سد بد است!

احمدزاده که دکترای حقوق دارد اگر سهمی مدرک نگرفته باید بداند که چندین هزار منتقد سدسازی در این مملکت حق دارند و نباید به آنها تهمت بزنند. همچنین باید دانست که این سدها با پول مردم ایران و در زمینی که متعلق به این مردم است و با دستکاری حقوق تاریخی بالادست و پایین دست سد و با دخالت شدید در نظام معیشتی ساخته می شود. از این سرزمین و به همین دلیل همه مردم حق اظهار نظر دارند از این کیں، به کار بردن کرکِی «بیمار» در مقام تکیر، هم جفا است بر و کریکین و هم توهین است به هم به کی که کر کد کد در کید. و کونین است کیں کرد «حقوق‌بگیر»; احمدزاده از بودجه حقوق ملی نمی گیرد؟ اگر منظور این است که افرادی هستند که از دشمنان ایران پول می گیرند تا بر خلاف مصالح کشور حرف بزنند، آیا احمدزاده حق دارد به همه منتقدان چنین اتهاماتی بزند؟ آیا با توجه به مطالب کشور حداقل سدسازی در آن حد است؟ نکته دیگر اینکه اگر تصمیم گیری بر اساس نظرات تخصصی باشد آیا به جز وزارت نیرو که احمدزاده آن را فقط مناسب می داند در کشور متخصص دیگری نداریم؟ در سانی کود و که کاکه کے کے کے و کلمی در آن حوز؟ احمدزاده را همان طور که استدلال می کند، بی کفایت می دانند.

اما منتقدان سدها معمولا بر اساس مجموعه ای از نظرات علمی و تخصصی کارشناسان و با استناد به اسناد و مدارک و اطلاعات وزارت نیرو و پیمانکاران سد و مراجع رسمی کشور مانند سازمان حفاظت محیط زیست و سازمان حفاظت محیط زیست است. مرکز پژوهش های مجلس و سازمان بازرسی کل کشور و همچنین با مشاهدات میدانی و تحلیل اثراتی که سایر موانع بر اقتصاد و محیط زیست کشور داشته است، نشان می دهند. انکار بسترهای نمکی و گلی، انکار نور خورشید; احمدزاده است که باید ثابت شود تجمع نمک در یک مخزن بزرگ باعث کاهش کیفیت آب می شود و آسیبی به زمین کشاورزی و طبیعت وارد نمی کند.

دکتر مرتضی فرهادی، کارشناس علوم اجتماعی و توسعه در چندین مقاله و چندین جلد کتاب خود به بیان تاثیرات منفی فناوری بر جامعه دانشمندان و حامیان آن پرداخته و یکی از بزرگترین مشکلات ایران را در عصر جدید نادیده گرفتن دانش و تجربه عموم مردم است. و در بررسی روش‌های آموزشی در ایران، از جمله می‌گوید که این نظام آموزشی «آدم‌هایی را تولید می‌کند که از حرف و شعار استفاده می‌کنند، نه شعور و عمل، … افرادی که از خودشان تقلید می‌کنند و تحقیق نمی‌کنند، افرادی که مصرف می‌کنند. و تولید نمی کنند … و مردمی که انفاول و نه فیکل و برقو… و پرمدعاو و پرپوقوت، کمـخوان و نااندیش و اندک نویس… میمابهر» (1). در نتیجه تخصص و دانش ایران در دوران معاصر که به تقلید از تسلیم کشورهای پیشرفته از نظر سیاسی و دانش روز، مدیریت منابع آب، خشک شدن رودخانه ها و برکه ها و ترسیم از چاه ها شگفت انگیز است که در چنین شرایطی، مصادیق احمدزاده همچنان می خواهند راه هایی را ادامه دهند که چنین مشکلاتی به سطح زمین کشیده شده است. فرهادی در آرجمندترین می‌نویسد: «آب در سرزمینی چون ایران گران‌ترین و گران‌ترین گوهر دنیاست. [سنگِ بنای] موجودیت ایرانیان و همه ثروتهای عمومی و مقدس آنها حفظ شده و در نتیجه جامعه و صاحبان حق آن نحوه بهره برداری و تضمین آن را با دقت و موشکافی زیر نظر دارند. حال اگر این سرچشمه «چاه چشمه» باشد … یا رودخانه ای جاده زاینده باشد … یا رودخانه ای مشترک هرمند باشد … بدون هیچ مشکلی مدیریت عدالت و حفاظت از جان در منطقه ادامه یافت (2). )).

افسوس که تعداد اندکی از هنرمندان مدعی تکیه بر دانش خود هستند (که همچنان در حال تغییر است) و تخصص آنها از این نوع است که مدعیانشان با بی توجهی به تجربه و دانش بومی آنها توسط مدیران مذهبی اداره می شود. بر جویبارها و رودهای این سرازمین میدرد

*محیط کنشگر

پینوشت

1) فرحادی، مرتضی. صنعت بر فراز سنت، اینترنت دانش علامه طباطبایی، 1397، ص 946

2) فرحادی، مرتضی. हमनुवाई फार्गन में बा तैक्ष्टी हैयााفصل‌نامه‌ی «دانش‌های بومی ایران»، نبوری 12، پایزی و زمینت 1398، ص 713.

4747